همراز

خنک آن قمار بازی که بباخت آنچه بودش بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

همراز

خنک آن قمار بازی که بباخت آنچه بودش بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

۲۵
آبان
۹۷

شب تولد آدم،مثل یه قرار اعلام نشده است که همش منتظری آدمای بیشتری سرقرار بیان ولی دوست نداری خودت خبرشون کنی این دوستان نامنتظر گاهی حتی سابقه ی رفاقت هم ندارن ولی اون شب میشن رفیق جونـــی! شب تولد آدم،مثل یه قرار بی قراره چقدر خوبه وقتی این قرار شگفت زده ات بکنه ...


پ.ن: امسال هم تبریک نگفتی ، توکه همیشه اولین نفر بودی...

پ.ن: از اول صبح این ترانه تو مغزم تکرار میشه:







  • حامد سپهر
۱۹
آبان
۹۷

نمیخوام از الان واسه سه چهار ساعت بعد که بازی پرسپولیس شروع میشه موج منفی بدم ولی یه حسی بهم میگه بازی مساوی میشه و چیزی از ارزشهای ما کم نمیشه


#همین

  • حامد سپهر
۲۲
مهر
۹۷

چند روز پیش که اول ماه صفر بود مادر سفارش کرد یه صدقه در بیام یا بدم یه گوسفندی یا خروسی قربونی بکنن و بدیم به یه مستحق، چون معتقده ماه صفر خوش یمن نیست یا به قولی سنگینه !!

فلسفه این رسم رو واقعا نمیدونم ولی بشخصه بهش اعتقاد ندارم .

یاد انیمیشنfree birds افتادم که بوقلمونها تصمیم گرفتن واسه اینکه توی روز شکر گذاری (به انگلیسی: Thanksgiving Day)خورده نشن یه فکری بکنن بنظرم اینجا هم گوسفندا و خروسها باید دست بکار بشن :))

عصری موقع برگشتن از شرکت واسه اینکه حرف مادر زمین نیوفته و به دلش نیاد رفتم سمت شوش و یه خروس چاق و چله گرفتم ( گوسفند خیلی گرون بود انصافا) و همونجا بریدن و بعد اون مشکل اصلی شروع شد اونهم پیدا کردن مستحق واقعی.

با خودم گفتم واقعا مستحق به کی میگن ؟؟ توی مسیر چندتا نون خشکی دیدم از اینا که ضایعات جمع میکنن گفتم خب میدم به اینا ولی با خودم گفتم اینا بازم منبع درآمدی دارن و یه حقوق بخور نمیر.

بعدش با خودم گفتم شاید مستحق همون آقایی باشه که سر یه 500 تومنی با یه دستفروش چونه میزنه ولی دیدم لباسی که تنشه راحت 500_ 600 هزار تومن پولشه و مطمئنم موقع خریدنش اینقدری که اینجا چونه زده اونجا نزده. گفتم شاید مستحق همون آقای شاسی بلند سواریه که پول نداره یه شاخه گل از بچه گل فروش پشت چراغ قرمز بخره . یا شاید هم اون پیمانکاری که سر برج پول کارگراشو نداده ! تو این فکرا بودم که مامان زنگ زد گفت: اومدنی میوه هم بخر .

داشتم میوه ها رو سوا میکردم و میریختم تو نایلکس که چند تا جعبه میوه پلاسیده نظرم جلب کرد به شوخی گفتم: اینا برا اینه که بریزیشون تو چرخ گوشت و لیته درست کنی و بدی به خورد مردم ؟:))

گفت: نه آقا ما از اون کاسباش نیستیم این میوه ها هم مشتری داره ، یه عده مستحق آبرومند هستن که عصرا میان اینارو میبرن .

گفتم : پس این خروس رو هم بده به یکی از مستحق تریناشون


#همین

  • حامد سپهر
۱۴
مهر
۹۷

پست قبلی در مورد پادکست نوشتم چندتا از دوستان گفتن که خودت پادکست بزار منم تجربه ایی تو این کار ندارم و به عنوان اولین پست صوتی این مطلب رو بجای نوشتن براتون میخونم امیدوارم صدام اذیتتون نکنه:)


  • حامد سپهر
۱۰
مهر
۹۷

8 مهر روز جهانی پادکست بود و من نتونستم این مطلبو اون روز بزارم اینجا.

پادکست (به انگلیسی: Podcast) یا پادپخش یا تدوین صوتی انتشار مجموعه‌ای از پرونده های رسانه دیجیتاله که توزیع اون در اینترنت با استفاده از فید صورت می‌گیره، و توسط کاربران معمولاً بر روی یک پخش‌کنندهٔ موسیقی دیجیتال قابل دریافت و پخشه. این روش ارائهٔ محتوا در سال 2004 محبوبیت و گسترش پیدا کرد و گاها به اون رادیوی اینترنتی هم گفته می‌شه.


حالا چرا اینو گفتم ، خیلی وقت بود تو ذهنم این فکر وول میخورد که چی میشه ما وبلاگ نویسا بعضی وقتا یه پستهایی رو بصورت پادکست به اشتراک بزاریم یعنی بجای اینکه پست رو بنویسیم با صدای خودمون برای مخاطبا بخونیمش.

چون حس میکنم خیلی وقتا اون احساس یا عمق مطلب یا قوت و ضعف یا تحکمی که پشت هر کلمه یا جمله هست با نوشتن به مخاطب منتقل نمیشه و شاید فقط خود نویسنده اون مطلب بتونه اون حس رو به زبان خودش منتقل کنه.

میخواستم نظرتون رو در اینمورد بدونم.


#همین

  • حامد سپهر
۰۵
مهر
۹۷


 درس تلویزیون به مردم؛ "هدف وسیله را توجیه می‌کند"

 گزارشگر تلویزیون تو ایام عزاداری امام حسین به سراغ مردم رفت و از اونها در مورد قیام اباعبدالله پرسید. این نوع پرسش یه اتفاق عادی توی تلویزیونه. معمولا در ایام ملی و مذهبی گزارشگر تلویزیون به سراغ مردم می‌ره و نظر اونها رو در مورد اون واقعه خاص میپرسه.

اما نکته قابل تامل این گزارشها سوال شونده هان. دخترانی که رسما توی ادبیات این روزهای ایران بدحجاب نامیده می‌شن. این طرز گفت‌وگوها سال‌هاست از تلویزیون در حال پخشه. در ایام انتخابات و سالگرد پیروزی انقلاب هم شاهد این گزارشها هستیم.

تلویزیونی که استاد سانسوره که حتی از پستان‌های یک گرگ هم نمی‌گذره در زمان‌هایی خاص پوست عوض میکنه.

یکی نیست بگه یک بار برای همیشه بیایین تکلیف ما رو روشن کنین. بالاخره این سبک لباس پوشیدن خوبه یا نه؟

▫️اگه خوبه چرا توی ایام سال با اون  برخورد می‌شه و اگر بده  چرا تو روزهایی خاص به سراغ اونا می‌رویم تا نظراتشون رو در مورد امام حسین، انتخابات و انقلاب بدونیم.

صداوسیما به این نکته توجه نمی‌کنه  که این نوع گزارش‌ها به مردم می‌گه برای رسیدن به هدف خودت، می‌تونی از هر وسیله‌ای استفاده کنی.

و بما میگن ببینید ما برای اینکه نشون بدیم مردم همچنان عاشق حسین (ع) هستن به سراغ کسانی می‌رویم که ظاهر دینی ندارن.

این رفتار روی مردم هم تاثیر می‌گذاره. مردم این تصاویر رو می‌بینن و با خودشون می‌گن میشه برای رسیدن به هدف از هر وسیله‌‍ای استفاده کرد. همینه  که مردم برای گرفتن وام یا استخدام در حالی که شاید عقاید مذهبی نداشته باشن سعی می‌کنن خودشون رو مذهبی نشون بدن.

فکر نمیکنین همین معنا باعث می‌شه جامعه به سمت ریاکاری حرکت کنه. جامعه‌ای که همه سعی می‌‍کنن دو چهره داشته باشن. یه چهره واقعی و یک چهره‌ای که با آن می‌تونن به اهداف خودشون برسن.
کاش این وسط یکی به ما بگه که بالاخره بی حجابی بده یا خوبه؟ یا چه زمانی بده؟ چه زمانی خوب؟


# همین

  • حامد سپهر
۳۱
شهریور
۹۷

داشت دروغ میگفت ،منتها من دوست داشتم باور کنم



فیلم خشم و هیاهو

هومن سیدی


#همین

  • حامد سپهر
۱۹
شهریور
۹۷

یه عادتی دارم از بچگی، نمیدونم شاید تا حالا به بد بودنش فکر نکردم. اینکه هر وقت که از روی پلی که کنارش ساختمونهای بلند داره رد میشم، زل میزنم به خونه های روبه رویی، فکر میکنم ساکنای طبقه های چهار و پنج ساختمونهای بلند حساب پل های بزرگ روبرو، مخصوصاً اتوبوس خور هاشون رو نمی کنن. به خیال اینکه این بالا هیچ کس نمی تونه ببیندشون پرده ها رو کنار می کشن و پنجره ها رو باز میذارن. و حتی یه وقتایی تموم شب، چراغ هاشون روشنه.

توی مسیر با ماشینم که به این پل ها میرسم  چشم از پنجره ها بر نمی دارم. چون فکر میکنم پشت هر کدومشون کلی راز هست که چون من فقط یک عابر چند لحظه اییم اشکالی نداره که کشفشون کنم. من فقط میدونم که پشت پرده های آبی و رنگ های روشن معمولاً یه پیرمرد ایستاده که همسرش از بوی پیپ خوشش نمیاد. می دونم که نو عروس های امروزی بعضی از مناطق شهر، عاشق گلدون چیدن روی لبه پنجره ها هستن و اصرار دارن شوهراشون موقع رفتنشون سرکار با غنچه ها هم خداحافظی کنن. من حتی می دونم زن های میان سال وسواسی هم بارون رو دوست دارن. و خیلی وقت ها رخت جمع کردن از روی تراس خونه رو کش می دن تا بارون تند تر بشه. شاید هم بناست که اشک هاشون قاطی دونه های بارون گم بشه.

این وسط دلم واسه راننده ماشین های عبوری از روی پل های بزرگ روبروی ساختمون های بلند میسوزه که نمی دونن چه رویاها و خاطره هایی رو از دست می دن.

# همین


بعدا نوشت: البته هدفم از نوشتن این متن ، یه لبخند بود که پشت یکی از این پنجره ها گم کرده بودم و سالهاست که دنبالش میگردم


  • حامد سپهر
۱۱
شهریور
۹۷

سنگین­ ترین مجازاتی که خدایان یونان باستان می­ توانستند برای سیزیف در نظر بگیرند این بود که تا ابد کار بیهوده ­ای انجام دهد. سیزیف محکوم شده بود تا تخته سنگی را از شیب تندی بالا ببرد. مدت ها گذشت و سیزیف در تمام این مدت مشغول بالا بردن تخته سنگ از سربالایی تند بود، اما تا به بالای بلندی می ­رسید؛ تخته سنگ می­ غلتید و به پایین دره می­ افتاد. خدایان فراموش کرده بودند که تخته سنگ بر اثر مرور زمان و ضربه، دچار فرسایش می شود. در صد سال اول، لبه ­های تیزی که دست­های سیزف را بریده و زخمی کرده بود، صاف شد. در پانصد سال بعدی، پستی و بلندی­ های سنگ به قدری صیقلی شد که سیزف تخته سنگ را قل می­داد و بالا می ­برد. در هزار سال بعد تخته ­سنگ کوچک و کوچک­تر شد و شیب هموارتر.

این روزها، سیزیف ، تکه سنگ­ ریزی را که روزگاری صخره ­ای بود، به همراه قرص­ های مسکن و کارت­ های اعتباری ­اش در کیفی می­ گذارد و با خود می­ برد. صبح سوار آسانسور می­ شود و به طبقه­ ی بیست و هشتم ساختمان دفترش می رود که محل مجازاتش به حساب می ­آید و بعد از ظهرها دوباره به پایین برمی­گردد.


#استفان لاکنر

 کتاب گلوله (مجموعه داستانهای مینیمال) / ترجمه ی اسدالله امرایی


پ.ن: سیزیف قهرمانی در اساطیر یونان بود

پ.ن: متنفرم از کارهای تکراری

پ.ن: آقا این پنج تومن عیدی مارو کی خورده؟؟:))
  • حامد سپهر
۰۸
شهریور
۹۷

تماشای تو مثل یک اثر هنری میماند ، مثل یک تابلو ی نقاشی زیبا ، یک قطعه موسیقی یا خیلی چیز های دیگر.مثلا وقتی تابلو های ون گوگ را نگاه میکنیم فقط محسور زیباییش میشویم ، فکر نکنم وقتی تابلو هایش را نگاه میکنیم، کسی به این فکر کند که چرا ون گوگ ،تابلو هایش فروش نمیرفت یا در اواخر عمرش گوش خودش را کند.صرفا لذت میبریم.من فقط میخواهم بنشینم و لبخندت را نگاه کنم ، مهم نیست که به کدام کلاس زبان رفته ای ، کدام دروغ را گفته ای یا شب ها با شب بخیر چه کسی به خواب میروی.من فقط میخواهم یک بار بنشینم و وقتی دستت از مانتوی سفیده ات در نمی آید و کلافه میشوی چهره ات را نگاه کنم.مثل هیچکاک، حتا زمانی که عصبی و کلافه هستی هم تصاویری که میسازی، زیباست.میخواهم وقتی رژ لب میزنی و بعد توی اینه لب هایت را به هم میمالی تماشایت کنم. میدانی، میدانم بعضی حسرت ها بدلم خواهد ماند مثل این که در یک زندگی معمولی از سرکار بیایم و تو یادت رفته باشد ، غذا درست کنی و چهره ات نگران عکس العمل من باشد، کاش آن موقع ساعت برناردی داشته باشم تا زمان را نگه دارم و هرچقدر میخواهم نگاهت کنم.میدانی ، این که میدانم هیچوقت نمیتوانم با لباس حاملگی ببینمت دردناک است . این که هیچوقت نخواهی توانست در حال حمل بچه مان باشی هم دردناک است.احتمالا بعد از نوه ی ملکه انگلستان بچه من تو ، از همه بچه های دنیا بیشتر، پلن پشت سر بدنیا آمدنش بوده است.یادت هست هردویمان چقدر بچه دوست داشتیم؟

دوست دارم تماشایت کنم وقتی که بهانه گیر شده باشی ، دست به کمرت توی خانه راه بروی صورتت پف کرده باشد.ما هیچ وقت بوسه ی صبحگاهی نخواهیم داشت .من هیچ وقت نمیتوانم وقتی موهایت را مثل کوزِتِ بینوایان بسته ای و داری ظرف میشوری ، تماشایت کنم.این ها آدم را دیوانه میکنند.تو یک عالمه جزییات به من بدهکاری.من میخواهم با تو دعوا کنم.عصبی ت کنم.صورتت را هنگام عصبی شدن تماشا کنم.من میخواهم ذوق زده شدنت را ببینم .من میخواهم تورا در همه حالات داشته باشم.من عاشقت هستم و بودم و تو هیچ وقت این را نفهمیدی.عشق از چیزهاییست که کم سر میزند.ادم ها کراش را دوست داشتن را با عشق اشتباه میگیرند.عشق یک چیز استثنایی و نادر است. این روزها خیلی کم پیش می آید.مخصوصا این روزها که فاصله آشنایی تا تخت خواب کمتر از یک هفته است.

من عاشقت بودم و هستم.این را حتا علیرضا آذر هم میداند که این همه دکلمه برای من و تو خوانده است.گوش کردی دکلمه هم مرگ را؟ لیلی تو ندیدی که چه با من کردند. علیرضا راست میگوید.تو ندیدی من چطور دوستت داشتم .تو ندیدی نگاه ادم ها به تابلوی زیبای من ،چه خراشی بر روح من میانداخت اما دیگر تمام شده است و مهم نیست.تابلو را دزدیده اند.چه کسی ؟ کجا؟ چگونه ؟ اش مهم نیست.مهم این است که من دیگر دستم از همه جزییاتِ تو کوتاه شده است و تنها چیزی که به ذهنم میرسد، این است که این قدر نادار شده ام که شاید گوشم را بِبُرم و برایت بفرستم.تابلو های مرا کسی نمیخرد.


#همین


پ.ن : این متن،نوشته ی یکی از دوستای وبلاگی بنام صدرا علی آبادی هست که متاسفانه دیگه نمینویسن و من این متنشو خیلی دوست داشتم و اینجا گذاشتمش تا شما هم بخونید.

  • حامد سپهر